Βρε, βρε, καλώς τον Μουζάλα. Ως υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ ακουγόταν πότε-πότε. Πάντα σε χαμηλούς τόνους και συναινετικά. Ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (νότιου τομέα Αττικής) είναι εξαφανισμένος. Και ξαφνικά έβγαλε «δοντάκια» και «δάγκωσε» δις την ίδια μέρα (την περασμένη Κυριακή).

Αρθρο στο «Βήμα» με τίτλο «Το Αφγανιστάν-χαλιφάτο και οι προσφυγικές δομές». Συνέντευξη στην «Αυγή» (στον και λογογράφο του Τσίπρα, Αγγελο Τσέκερη) με τίτλο «Καμιά παρέκκλιση από το Κράτος Δικαίου για τους πρόσφυγες», στην οποία επίσης κυριαρχούν οι προειδοποιήσεις για τη δημιουργία κράτους-χαλιφάτου από τους Ταλιμπάν.

Εχουν ανακοινώσει οι Ταλιμπάν την ίδρυση χαλιφάτου στο Αφγανιστάν; Ούτε στις πιο… ευφάνταστες δημοσιεύσεις των δυτικών ΜΜΕ δε βρίσκεις κάτι τέτοιο. Οι ίδιοι οι Ταλιμπάν δεν έχουν ανακοινώσει κάτι σχετικό με την κρατική συγκρότηση που θα στήσουν (ακόμα γίνονται εσωτερικά και διεθνή παζάρια), ενώ σε ανακοινώσεις τους μπορεί να βρει κανείς αναφορές στις ένοπλες δυνάμεις του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν.

Αυτή η αναφορά, όμως, που τη συναντάς σε όλα τα δυτικά ΜΜΕ, δε βολεύει τον Μουζάλα. Διότι εμιράτα υπάρχουν κι άλλου. Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, για παράδειγμα, που είναι και σύμμαχοί μας. Εμιράτο του Κατάρ. Και σουλτανάτα υπάρχουν. Πρώτο και καλύτερο αυτό της Σαουδικής Αραβίας («μαύρο» και από πολιτική και από ιδεολογική άποψη). Αλλά και αυτό του Μπαχρέιν (εξίσου «μαύρο»). Ολα αυτά τα εμιράτα και τα σουλτανάτα, είναι μοναρχικά από πολιτική άποψη (στα περισσότερα δεν υπάρχει ούτε καν καρικατούρα κοινοβουλίου), ενώ ιδεολογικά-κοινωνικά είναι ακραία ισλαμιστικά, με εφαρμογή της σαρία στις διάφορες παραλλαγές της. Για παράδειγμα, ο σαλαφισμός που αποτελεί την κυρίαρχη θρησκευτική-ιδεολογική μορφή στο καθεστώς των Σαούντ, δε διαφέρει σε τίποτα από την ιδεολογική συγκρότηση των Ταλιμπάν, οι οποίοι διαμορφώθηκαν σε μεντρεσέδες (θρησκευτικά σχολεία, εξ ου και το όνομα Ταλιμπάν που σημαίνει Μαθητές), για τη λειτουργία των οποίων έπεφτε και σαουδαραβικό χρήμα.

Ολα αυτά τα γνωρίζει πολύ καλά ο Μουζάλας, όμως αναλαμβάνει συνειδητά το ρόλο του προβοκάτορα-γκεμπελίσκου που φορτίζει αρνητικά ένα φαινόμενο για να εξυπηρετήσει την προπαγάνδα του. Το ζήτημα δεν είναι το πολιτειακό σχήμα που σκοπεύουν να εφαρμόσουν οι Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν. Το ζήτημα είναι να φορτιστεί με αρνητικό-απεχθές πρόσημο αυτό το σχήμα, προτού ακόμα υπάρξει.

Η λέξη «εμιράτο» (αν αυτή θα είναι η ταμπέλα στο νέο αφγανικό πολιτειακό σχήμα) δεν μπορεί να φορτίσει αρνητικά, διότι υπάρχουν ουκ ολόγα εμιράτα φιλικά προς τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Ενώ η λέξη χαλιφάτο (που αποκλείεται να χρησιμοποιηθεί από τους Ταλιμπάν – όσοι/ες γνωρίζουν τι σημαίνει χαλιφάτο το αντιλαμβάνονται) φορτίζει αρνητικά, διότι παραπέμπει και στον ISIS, που συνδέθηκε με την αναβίωση του χαλιφάτου (μολονότι «ισλαμικό κράτος» και όχι χαλιφάτο έγραφε η ταμπέλα του).

Εφτά φορές χρησιμοποιεί τους όρους «χαλιφάτο» και «Αφγανιστάν-χαλιφάτο» στο άρθρο του στο «Βήμα» ο Μουζάλας. Αλλες τόσες στη συνέντευξή του στην «Αυγή», στην οποία λέει ακριβώς τα ίδια. Συνδέει ευθέως το καθεστώς των Ταλιμπάν με τον ISIS και προειδοποιεί για «παγκόσμια τζιχάντ»! Επαναλαμβάνει, δηλαδή, τη βασική επιχειρηματολογία των Αμερικανών και των συμμάχων τους, όταν εισέβαλαν στο Αφγανιστάν (από το οποίο φεύγουν ηττημένοι μετά από 20 χρόνια) και στο Ιράκ (από το οποίο επίσης φεύγουν κακήν-κακώς). Παίζει το ρόλο του προβοκάτορα με συνέπεια, χωρίς την παραμικρή αναστολή. Και μάλιστα, σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, ενώ στη δημόσια παρουσία του ως υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ είχε διακριθεί για το αντίθετο.

Τους πρόσφυγες επικαλείται ο Μουζάλας, αλλά δεν τον έπιασε ο πόνος γι’ αυτούς. Ως λομπίστας των ΜΚΟ, που έως τώρα έβγαζαν το παντεσπάνι τους στην απατηλή βιτρίνα που έστησαν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές στην Καμπούλ και πλέον πρέπει να στήσουν αλλού τα μαγαζιά τους, εργάζεται. Γι’ αυτό και, ενώ επικαλείται τους πρόσφυγες, ζητά σκληρά μέτρα απομόνωσης και επιβολής κυρώσεων επί του νέου καθεστώτος του Αφγανιστάν. Ας μας δείξει, όμως, μια αντίστοιχη δήλωσή του ενάντια στο προηγούμενο καθεστώς, που ιδεολογικά και κοινωνικά δε διέφερε σε τίποτα από τον θεοκρατικό σκοταδισμό των Ταλιμπάν, διέφερε όμως στην ξενοδουλεία που αποτελούσε το βασικό χαρακτηριστικό του και τον μοναδικό λόγο ύπαρξής του (γι’ αυτό και κατέρρευσε εν μιά νυκτί, όταν τα αφεντικά του αναγκάστηκαν να λύσουν την κατοχή και να φύγουν από τη χώρα).