Τελευταία Νέα

Σπύρος Καλαϊτζαντωνάκης – «Οι γιατροί δεν πίστευαν πως θα τα καταφέρω» – 65 μέρες νοσηλείας με κορονοϊό

Τα όσα βίωσε για 65 μέρες που νοσηλεύτηκε στην κλινική covid του Νοσοκομείου Ρεθύμνου περιέγραψε στο Σταύρο Ρακιντζή και στον 9,80 fmο, o γνωστός αγιογράφος του Ρεθύμνου Σπύρος Καλαϊτζαντωνάκης, ο οποίος νόσησε από τον κορωνοϊό και βρέθηκε για πάνω από δύο μήνες να νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στο Νοσοκομείο του Ρεθύμνου.

Αναφερόμενος στην περιπέτειά του ο Σπύρος Καλαϊτζαντωνάκης υπογραμμίζει: «Καταρχάς δοξάζω το Θεό και τους Αγίους τους οποίους αγιογραφώ, οι οποίοι πιστεύω ότι ήταν αρωγοί και βοηθοί μου σε όλη αυτή την περιπέτεια που πέρασα. Ήταν μια περιπέτεια που κράτησε πολύ, αφού έμεινα για 65 μέρες, στην κλινική κορωνοϊού του Νοσοκομείου στο Ρέθυμνο. Ήμουν συνδεδεμένος με μηχάνημα υψηλής παροχής οξυγόνου και δεν είχα τη δυνατότητα ούτε από το κρεβάτι μου να σηκωθώ».

Πως ξεκίνησε…

Στη συνέχεια ο κ. Καλαϊτζαντωνάκης περιέγραψε πως ξεκίνησε η περιπέτειά του: «Στις 25 Φεβρουαρίου όταν έφευγα το βράδυ, από το εργαστήριό μου αισθάνθηκα ρίγος. Γρήγορα έφτασα στο σπίτι μου και είπα στη σύζυγό μου ότι δεν αισθάνομαι καλά. Μου έφερε το θερμόμετρο και πράγματι είχα δέκατα, (37,5). Την επόμενη μέρα πήγα στο «Διάγνωσις»  κι έκανα το μοριακό τεστ, το οποίο βγήκε θετικό. Άμεσα ζήτησα βοήθεια από ένα καλό φίλο μου γιατρό που είχα γνωρίσει στο Άγιο Όρος, ο οποίος ήταν στην ομάδα αντιμετώπισης κορωνοϊού στη Δράμα. Μάλιστα και ο ίδιος αλλά και η γυναίκα του είχαν ήδη νοσήσει από τον ιό. Άμεσα μας έστειλε το πρωτόκολλο διατροφής και φαρμακευτικής αγωγής ώστε να το αντιμετωπίσουμε από το σπίτι που ήδη βρισκόμασταν σε καραντίνα».

Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά…

Όπως περιγράφει ο ίδιος τι πρώτες δέκα μέρες τα πράγματα για κείνον δεν ήταν ανησυχητικά: «Το πρώτο δεκαήμερο φαίνονταν όλα να πηγαίνουν καλά. Είχα μόνο δέκατα. Μάλιστα, το βράδυ της ημέρας που ήρθε η αστυνομία στο σπίτι μου και μου είπε ότι από δω και πέρα είμαι ελεύθερος να κυκλοφορώ, ξεκίνησα να νιώθω δύσπνοια». Και πρόσθεσε: «Εκτός από πυρετό δεν είχα άλλα συμπτώματα. Τη δέκατη μέρα το βράδυ όμως, είχα δύσπνοια και όσο περνούσε η ώρα δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Έτσι, στις 3:30 το πρωί ειδοποίησα το ΕΚΑΒ προκειμένου να με μεταφέρει στο Νοσοκομείο κι από κει και πέρα ξεκίνησε η περιπέτεια μου».

Σε ερώτημα στο αν πρόσεχε και αν τηρούσε τα μέτρα ασφαλείας ο γνωστός αγιογράφος είπε:  «Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόσεχα. Θεωρούσα υπερβολικά όλα τα μέτρα που έλεγαν ότι πρέπει να τηρούνται. Δηλαδή για παράδειγμα όταν πήγαινα στο σούπερ μάρκετ δεν φόραγα τη μάσκα. Μπορεί να απέφευγα να πλησιάζω ανθρώπους, αλλά οι προφυλάξεις που έπαιρνα δεν ήταν οι ενδεδειγμένες. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που δεν ξέρω από που κόλλησα τον ιό. Εμβόλιο δεν είχα κάνει και δεν σας κρύβω ότι δεν ήμουν υπέρμαχος του εμβολίου γιατί για όλους ήταν κάτι πρωτόγνωρο».

Οι γιατροί δεν πίστευαν πως θα τα καταφέρω…

«Έχω υποκείμενα νοσήματα, έχω κάνει εγχείρηση καρδιάς και με έβαλαν αμέσως στο οξυγόνο γιατί δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Μέσα μου βαθειά πίστευα, πως θα τα καταφέρω στο τέλος. Ωστόσο, όπως  μου εξομολογήθηκαν οι γιατροί τη μέρα που έφευγα, ήταν τόσο σοβαρή η κατάστασή μου, που δεν πίστευαν ότι θα καταφέρω να βγω από το Νοσοκομείο. Ο κορωνοϊός μου είχε κάνει ινώσεις. Σε αυτό το σημείο θέλω να ευχαριστήσω τον διοικητή τον κύριο Μαρκάκη και την υπεύθυνη της κλινικής, την προϊσταμένη, Αποστολία Σαλβαράκη η οποία ήταν σε συνεχή εγρήγορση. Όπως επίσης και τους δύο πνευμονολόγους του Νοσοκομείου».

65 ατέλειωτες μέρες…

«Στις 65 μέρες που έμεινα στην κλινική του κορωνοϊού στο Νοσοκομείο στο Ρέθυμνο μόνο τις 10 τελευταίες μέρες είχα επαφή με άλλους ανθρώπους τις υπόλοιπες 55 ήμουν σε απομόνωση. Μία μέρα το οξυγόνο μου έφτασε στο 60. Δεν μπορούσα καθόλου να αναπνεύσω. Οι γιατροί ήρθαν να με διασωληνώσουν. Φοβήθηκα και δεν δέχτηκα να γίνει, γιατί είχα ακούσει ότι από τους διασωληνωμένους μόνο το 50% καταφέρνει και βγαίνει από τη διασωλήνωση. Τους είπα ότι προτιμώ να πεθάνω απέξω».

«Ο κορωνοϊός με χτύπησε στους πνεύμονες. Αγωγή κάνω ακόμα και σήμερα και οξυγόνο χρειάζομαι ακόμα και τώρα. Ο Σταυρακάκης ο Βασίλης μου έχει δώσει μια φορητή συσκευή γιατί μόλις πάω να ανέβω μια σκάλα ή αν περπατήσω λίγο παραπάνω η οξυγόνωση μου πέφτει στο 80. Ανακάμπτω βέβαια γρήγορα, αλλά πρέπει να σταματήσω αυτό που κάνω. Βελτιώνομαι καθημερινά, αυτό που θέλω να πω στον κόσμο είναι να προσέχει γιατί ο ιός είναι υπαρκτός».

Ο κ. Καλαϊτζαντωνάκης κάνοντας μια παύση στην περιγραφή υπογραμμίζει: «Θέλω σε αυτό το σημείο να πω ότι για μένα η αγιογραφία δεν είναι απλά ένα επάγγελμα. Πιστεύω σε αυτό που κάνω και προσεύχομαι για αυτό. Στο διάστημα των 65 αυτών ημερών μου δόθηκε η ευκαιρία να σκεφτώ. Μέσα τη μοναξιά μου, σκέφτηκα και αναθεώρησα πολλά πράγματα για τις αξίες της ζωής. Στο δωμάτιο που ήμουν μόνος έκανα πολλή προσευχή. Πιστεύω ότι η χάρη της Παναγίας και των Αγίων που αγιογραφώ με βοήθησαν για να τα καταφέρω. Όποιος πιστεύει έχει μέσα του και την ελπίδα όποιος δεν πιστεύει δεν έχει τίποτα».

Όταν κατάφερα να σηκωθώ με χειροκροτούσαν…

Αναφερόμενος ο ίδιος και στην συνέχεια, στην δύσκολη κατάσταση την οποία βίωσε είπε: «Την 50η περίπου μέρα που πήγαν να με σηκώσουν από το κρεβάτι δεν μπορούσα ούτε να καθίσω. Ζαλιζόμουν  υπερβολικά και ξάπλωσα αμέσως. Μετά από δύο μέρες κατάφερα και κάθισα στο κρεβάτι  και μετά σηκώθηκα και πάτησα στα πόδια μου. Όταν με είδαν ότι σηκώθηκα άρχισαν να χειροκροτούν…»

Και πρόσθεσε: «Όλες τις προηγούμενες μέρες ένιωθα ότι τα πόδια μου είχαν «νερουλιάσει». Το μυϊκό μου σύστημα δεν αντιδρούσε. Ακόμα και τώρα που σας μιλάω το περπάτημα μου δεν έχει τη σταθερότητα που είχε. Δεν αισθάνομαι ακόμα δυνατός όταν περπατάω και το κάνω με προσοχή».

Η καθημερινή επικοινωνία με το δήμαρχο ήταν η παρηγοριά μου

«Σε αυτές τις 65 μέρες, δύο άνθρωποι έπαιξαν σημαντικό ρόλο οι οποίοι με «κράτησαν» κυρίως  ψυχολογικά. Μιλώ για τη σύζυγος μου την οποία ευχαριστώ θερμά, γιατί έδινε σε καθημερινή βάση το δικό της αγώνα και το δήμαρχο Ρεθύμνου Γιώργο Μαρινάκη. Ο δήμαρχος από την πέμπτη μέρα που έμαθε ότι βρίσκομαι στην κλινική του κορωνοϊού επικοινωνούσε τηλεφωνικά μαζί μου κάθε βράδυ στις 8:30. Επειδή πολλές φορές δεν μπορούσα να μιλήσω μου έλεγε: «Μη μιλάς, θα εγώ μιλάω». Κάθε βράδυ περίμενα το τηλεφώνημα του, το οποίο ήταν η παρηγοριά μου. Μάλιστα τις δυο φορές, που την ώρα του τηλεφωνήματος ήταν σε υπουργείο, κανόνισε και μου τηλεφώνησε νωρίτερα. Με το τηλεφώνημα αυτό ένιωθα σιγουριά,  ότι δηλαδή ότι κι αν μου συμβεί δεν είμαι μόνος μου».

Φυσιοθεραπείες μετά…

«Μετά που βγήκα από την κλινική χρειάστηκα φυσιοθεραπείες. Εδώ και μία εβδομάδα πηγαίνω στο εργαστήριο και αγιογραφώ και πάλι, αλλά το χέρι μου δεν έχει ακόμα σταθερότητα. Για παράδειγμα δεν μπορώ ακόμα στις μικρές εικόνες να φτιάξω τα μάτια γιατί έχω ένα ελαφρύ τρέμουλο. Όπως μου είπαν, μου το δημιουργεί η κορτιζόνη και τα χάπια που παίρνω ακόμα, αλλά θα φύγει».

Κλείνοντας ανέφερε: «Έχω βελτιωθεί αρκετά, γι αυτό κι έχω την ελπίδα ότι θα καταφέρω και θα αποκατασταθώ τελείως. Τώρα αισθάνομαι σιγουριά, μπορεί να μην εμβολιάστηκα αλλά πλέον έχω τα αντισώματα για να ξαναπάω και να ξαναεργαστώ στο Άγιο Όρος».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς