Τελευταία Νέα

Ρέθυμνο – Συζητώντας με τον Γιάννη Μπλέτα για το θέατρο και τις ευκαιρίες εκφραστικότητας

Γράφει η Νάνσυ Κουτσιπετσίδου

Μιλώντας με τον Γιάννη Μπλέτα ανακαλύπτουμε πως το Θέατρο μπορεί να γίνει το έναυσμα μιας νέας πραγματικότητας και ταξίδι ευκαιριών.

Με την καθοδήγηση τόσο του Γιάννη όσο και μιας οργανωμένης ομάδας επαγγελματιών, διεξάγονται ερασιτεχνικές θεατρικές δράσεις σε διάφορες ηλικιακές ομάδες, αφού μπορεί κανείς να εισαχθεί στον πολιτιστικό αυτό κόσμο από την παιδική, εφηβική έως και την ενήλικη φάση ζωής του γιατί…


«Το θέατρο ανήκει και εν τέλει μας εκφράζει όλους.
Είναι πολύ σπουδαίο ότι στο Ρέθυμνο το επίπεδο του θεατρικού κοινού είναι ανεπτυγμένο αφού βλέποντας ακόμη και ερασιτεχνικό θέατρο παθιάζονται, πράγμα που είναι πολύ ωραίο!»

Γεμάτος δημιουργικές ιδέες και σκέψεις δεν άργησε να δημιουργήσει τη δική του εταιρία παραγωγής: «Ble Productions» με έδρα το Ρέθυμνο, όπως επίσης και το: «Σημείο» , ένα χώρο που σκοπό έχει να προάγει τον πολιτισμό και συστεγάζεται με το γραφείο της εταιρείας.

Παρ’ όλο που οι σπουδές του είχαν αρχή τη Φιλολογία στο τμήμα Ρεθύμνου, τα ενδιαφέροντά του γύρω από τα θεατρικά δρώμενα τον συνόδευαν πάντα.

Έτσι δεν σταμάτησε να αναζητάει καλλιτεχνικά πράγματα να ασχοληθεί. Συμμετείχε στο Θεατρικό Εργαστήρι της πόλης, ενώ λίγα χρόνια μετά, έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης όπου και έγινε δεχτός φοιτώντας για τρία χρόνια ως ηθοποιός.

«Αν και ξεκίνησα να γίνω ηθοποιός τελικά με κέρδισε η σκηνοθεσία και κυρίως αυτή του κινηματογράφου. Εκεί ακριβώς στο τρίτο έτος, συνειδητοποίησα το πόσο πολύ μ’ αρέσει ο Κινηματογράφος και πήρα την πρωτοβουλία αρχίζοντας μόνος μου να κινηματογραφώ……»

 …ανέφερε ο Γιάννης, πηγαίνοντάς μας με μια αναδρομή στην πρώτη του ταινία μικρού μήκους που δημιούργησε το 2016, η οποία κατάφερε αμέσως να ευαισθητοποιήσει το ευρύ κοινό – και δικαίως – με τίτλο: «Ομπρέλα». Το κοινωνικό μήνυμα βασίζονταν στην εγκατάλειψη των ζώων αλλά και γενικότερα στις αδέσποτες ψυχές, ανθρώπινες ή μη, που τριγυρίζουν στους δρόμους, παρακαλώντας να μην βρέξει…

Δύο χρόνια μετά, το 2018, ένα οικογενειακό τραπέζι, ένα κομμάτι φανουρόπιτα, και ένα πτώμα, περιστοιχίζουν τη ταινία μικρού μήκους: «Τάμα»  που χαρίζουν σε εκείνον  -μετά από φεστιβαλικά ταξίδια στην Ελλάδα και τον κόσμο- , 22 επίσημες συμμετοχές, και 5 βραβεία!

«Έχω την αίσθηση ότι την καλύτερή μου ταινία δεν την έχω ακόμη κάνει. Για κάποιο λόγο έχω αυτή την αίσθηση. Παρ’ όλα αυτά είμαι περήφανος για όλες τις δουλειές μου και ιδιαιτέρως χαρούμενος για μια δουλειά που κυκλοφόρησε πέρυσι το καλοκαίρι, αμέσως μετά την πρώτη πανδημία, με τίτλο: «Βουτιά». Καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να απομυθοποιήσει το «τυπικό» ελληνικό καλοκαίρι και μας γυρίζει πίσω στην αθωότητα μιας άλλης εποχής. Αυτή η δουλειά θεωρώ ότι αποτελεί τομή στις ταινίες μικρού μήκους που έχω κάνει.»


H χαρά του Γιάννη ενισχύεται με το ιστορικό ντοκιμαντέρ:  «Ρίγη» το οποίο τώρα συνεχίζει το ταξίδι του στην Ιταλία, και πρόσφατα επιλέχθηκε σε ένα φεστιβάλ ανάμεσα από χιλιάδες αιτήσεις ανά τον κόσμο! 

Είναι πολυθεματικό καθώς βασίζεται στην ιστορία του Ρεθύμνου, ξεκινώντας από την Οθωμανική παρουσία, συνεχίζοντας με τα βασανιστήρια των Γερμανών αλλά και στους μύθους-θρύλους της πόλης.

«Το σπουδαιότερο σχετικά με αυτή τη δουλειά βρίσκεται στο ότι καταφέραμε να μας μιλήσουν άνθρωποι που βίωσαν οι ίδιοι κάποιες τραγωδίες στο νομό Ρεθύμνου, οι οποίοι δεν είχαν ξαναμιλήσει. Για παράδειγμα, η τραγωδία στη Γεωργιούπολη όπου πνίγηκαν 29 μαθήτριες. Εμείς καταφέραμε και βρήκαμε τη μια από εκείνες, η οποία ήταν παρούσα στη βάρκα που βούλιαξε.

Φυσικά δεν μπορεί να λησμονηθεί η πολύ σπουδαία δουλειά που είχε γίνει και το καλοκαίρι του 2019 με την Πρωτοβουλία του Δήμου Αγίου Βασιλείου καθώς δημιουργήσαμε τις: «Στροφές» που σχετίζεται με την κατανάλωση αλκοόλ και το πώς συνδυάζεται με την οδήγηση.»

 

Κλείνοντας τη συζήτηση μας, ο Γιάννης ξεχωρίζει μια πολύ σημαντική συνεργασία για εκείνον θέτοντας άλλον έναν λόγο για να διακρίνει κανείς την αγάπη και το μεράκι τόσο για αυτό που κάνει όσο όμως και για τη σπουδαιότητα των μηνυμάτων που μεταφέρει:

Μια συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων Ατόμων με Αυτισμό Ρεθύμνου που έλαβε χώρα το Σεπτέμβρη.

«Συναντηθήκαμε με αφορμή μια παρέα νέων με αναπηρία, η οποία αποφασίζει να ανεβάσει μια θεατρική παράσταση.

‘ΠΩΣ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΝΤΙΗΡΩΑ’  ο τίτλος αυτής που αποτελεί ουσιαστικά ένα ντοκιμαντέρ καθώς περιγράφει την καθαυτή προσπάθεια 12 ατόμων με αναπηρία στη θεατρική παράστασή τους με θέμα: τους σούπερ ήρωες!


Το θέατρο μας βοηθάει παντού. Είναι ένα ταξίδι μέσω του οποίου γνωρίζεις τον εαυτό σου. Έχοντας  “γνῶθι σαὐτόν” μπορείς να γίνεις πιο εξωστρεφής στο κοινωνικό σύνολο, ένας εκπαιδευτικός περισσότερο εκφραστικός στους μαθητές του, ενώ όλοι έχουν τη δυνατότητα και το δικαίωμα σε αυτό.»

 

 

Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν…

Το θέατρο είναι ο κλάδος της τέχνης που αναφέρεται στην απόδοση ιστοριών μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου, αλλά και της μουσικής και του χορού.

 

Οι πρώτες μορφές του θεάτρου σε όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας ήταν:

 

Είναι φυσικά γνωστό ότι στο αρχαίο ελληνικό θέατρο πρωταγωνιστούσαν μονάχα άντρες και ακόμη και σε γυναικείους ρόλους ντύνονταν οι ίδιοι γυναίκες.

 

Μιλώντας με τον Γιάννη σήμερα λαμβάνουμε ένα μήνυμα αισιοδοξίας για το θέατρο και τους ανθρώπους του ενώ συνειδητοποιούμε ότι, παρ’ όλο που έχει περάσει από διάφορες χρονικές φάσεις,

 

κανείς δεν μπορεί να λησμονήσει την διαχρονικότητα και τη παρουσία του  ως ένας ζωντανός οργανισμός

 

 

καθώς αλλάζει, ωριμάζει και μετουσιώνεται σαν κινητήρια δύναμη, σε κάθε εποχή, αναλόγως με τις ανάγκες της!

 

 

 

Νάνσυ Κουτσιπετσίδου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς