Τελευταία Νέα

Ρέθυμνο – Πρωταθλητές έπειτα από 28 χρόνια!

Παύλος Χαραλαμπίδης – Η κούπα… των Εφήβων, το Πανελλήνιο πρωτάθλημα, το Ρεθυμνιώτικο κοινό του βόλεϊ και το πλάνο… που πέτυχε

Το τμήμα βόλεϊ των Εφήβων του ΟΚΑ Αρκάδι πανηγύρισε πριν από 17 μέρες (19/2/22) την κατάκτηση του πρωταθλήματος της ΕΣΠΕΚ έπειτα από 28 χρόνια. Μία επιτυχία που φέρει τη «σφραγίδα» του προπονητή, Παύλου Χαραλαμπίδη, της διοίκησης, των συνεργαζόμενων προπονητών και φυσικά του ταλέντου και της προσπάθειας των Ρεθυμνιωτών αθλητών.

Στην τελική σειρά, οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν με 2-1 στις νίκες της πάντα επικίνδυνης ΓΕΗ, με το τελευταίο παιχνίδι στο «Μελίνα Μερκούρη» να μένει στην ιστορία λόγω της συγκλονιστικής εξέλιξης και των συνεχόμενων ανατροπών, με το Αρκάδι να επικρατεί στο τάι μπρέικ με 16-14.

Όμως, για να φτάσει το Αρκάδι εδώ, έπρεπε να μπουν οι βάσεις πολλά χρόνια νωρίτερα, με τη νέα «φουρνιά» να ξεκινά το 2015 υπό τις οδηγίες του Παύλου Χαραλαμπίδη και την υποστήριξη της τότε διοίκησης και του εφόρου Φώτη Τσιμπούκα, έως το σήμερα και την έμπρακτη στήριξη του νυν προέδρου, Νίκου Προβιά. Από τότε θα μπορούσαν να έχουν πανηγυρίσει ακόμα περισσότερες επιτυχίες, αλλά ο κορωνοϊός στάθηκε εμπόδιο τα τελευταία δύο χρόνια σε επίπεδο Παίδων. Έτσι, λοιπόν, αποφασίστηκε η συγκρότηση της ομάδας στην κατηγορία των Εφήβων, γνωρίζοντας πως αυτό το σύνολο είναι φτιαγμένο για μεγάλα πράγματα. Όπως και έγινε. Αήττητο το Αρκάδι στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος σε 8 αναμετρήσεις, πηγαίνοντας στους τελικούς έπειτα από 4 μήνες από την ολοκλήρωση της α’ φάσης. Παρ’ όλα αυτά, με υπομονή και μεθοδικότητα κατάφεραν να συνεχίσουν αυτό που άφησαν στη μέση, πανηγυρίζοντας μπροστά σε εκατοντάδες φιλάθλους μία σπουδαία επιτυχία.

Για αυτό το σπουδαίο επίτευγμα μεγάλο μερίδιο διεκδικεί ο προπονητής. Παύλος Χαραλαμπίδης. Ένας πρώην παίκτης (ΑΟ Σερρών, Ρούπελ Σιδηροκάστρου), λάτρης των…φιλέ, απόφοιτος των ΤΕΦΑΑ Θεσσαλονίκης με ειδικότητα το βόλεϊ, πτυχίο Πολιτικών Επιστημών (2014 Παν. Κρήτης) και με καταγωγή από το Σιδηρόκαστρο Σερρών, ο οποίος ήρθε στο Ρέθυμνο το 2011, αναλαμβάνοντας τα προαγωνιστικά τμήματα. Ο 42χρονος γυμναστής – προπονητής βόλεϊ κατάφερε να «χτίσει» από το μηδέν κάτι μεγάλο, διαδεχόμενος τους Βαγγέλη Σταυρουλάκη και Νεκτάριο Νικάκη, οι οποίοι είχαν αφήσει τη δική τους «κληρονομιά» στο Ρεθυμνιώτικο βόλεϊ.

Ο Παύλος Χαραλαμπίδης μίλησε στο Sportsmagazine.gr για το… επιστέγασμα των προσπαθειών, τον τρόπο που ήρθε αυτή η επιτυχία, το κενό διάστημα των 4ων μηνών, το Ρεθυμνιώτικο κοινό του βόλεϊ, το πλάνο ετών που βγήκε και τον στόχο στη φάση των «16» του Πανελληνίου πρωταθλήματος.

«ΤΟ ΕΠΙΣΤΕΓΑΣΜΑ ΠΟΛΛΩΝ ΕΤΩΝ ΑΥΤΗ Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ»
Σχετικά με την κατάκτηση του πρωταθλήματος Εφήβων, ο Παύλος Χαραλαμπίδης σημείωσε πως ήταν κάτι που ανέμεναν αρκετά χρόνια, με τον κορωνοϊό να έχει αποτελέσει τροχοπέδη στην επίτευξη του ίδιου στόχο σε μικρότερες κατηγορίες τα προηγούμενα χρόνια. «Υπό μία έννοια την περιμέναμε αυτήν την επιτυχία, από την άποψη ότι έχουμε μία καλή ομάδα, τόσο αγωνιστικά, όσο και πνευματικά, με την ωριμότητα που χρειάζεται το πρωτάθλημα των Εφήβων. Στην αρχή η αλήθεια είναι πως είχαμε πει απλά να συμμετάσχουμε και βλέποντας και κάνοντας, διότι είχα πολλά παιδιά που ήταν μαθητές της Γ’ Λυκείου και δεν ήξερα το πως θα ανταποκριθούν στη συνέπεια των προπονήσεων.

Επίσης, ηλικιακά είμαστε μικρότεροι σε σχέση με την κατηγορία, αφού δεν είχαμε κανέναν του 2002, έχοντας μόνο το λίμπερο του 2003 και όλοι οι υπόλοιποι του 2004 και μικρότεροι. Εκεί είχαμε ένα μειονέκτημα, αλλά το καλύψαμε όπως φάνηκε άλλωστε.

Από κει και πέρα, ήταν μία σημαντική επιτυχία, ήταν το επιστέγασμα πολλών ετών, που και λόγω κάποιων συγκυριών (π.χ. πανδημία) δεν κατάφεραν να πάρουν αυτό που άξιζαν νωρίτερα. Μην ξεχνάμε ότι δύο χρόνια πριν σταματήσαμε βίαια λόγω του κορωνοϊού, ενώ είχαμε μία πολύ καλή πορεία στις μικρότερες κατηγορίες. Αυτό δημιούργησε μία πίεση από τη μία, γιατί λες “ότι δικαιούμαι κάτι που δεν το παίρνω, αλλά φέτος που είναι η τελευταία ευκαιρία, θα τα καταφέρω;” Όπως και τώρα στους τελικούς είχαμε κάποιες ατυχίες με κορωνοϊό και ατυχήματα, έχοντας σοβαρές ελλείψεις. Ήταν οριακά τα πράγματα, οπότε δεν μπορώ να πω ότι ήταν κάτι που περίμενα 100% πως θα συμβεί. Άλλωστε εμένα με ένοιαζε να κάνουμε την πορεία μας και από κει και πέρα, αν λόγω συγκυριών δεν έρθει το πρωτάθλημα, εγώ ήμουν έτσι και αλλιώς ευχαριστημένος από τα παιδιά».

«ΤΟ ΚΕΝΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΤΩΝ 4ων ΜΗΝΩΝ ΜΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΜΙΑ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ»
Παράλληλα, ο προπονητής του Αρκαδίου μίλησε και για το κενό διάστημα μεταξύ κανονικής περιόδου και τελικής φάσης, υπογραμμίζοντας τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν μέσω αυτού. «Είχαμε και το κενό διάστημα των 4ων μηνών, όπου νιώθαμε μία αβεβαιότητα γιατί δεν ξέρεις αν σε αυτό το διάστημα τα παιδιά θα μείνουν σε καλή κατάσταση. Αυτό είναι λογικό γιατί υπάρχει και η πίεση από το σχολείο, ενώ ενώ θα αποτελούσε εμπόδιο στο φορμάρισμα που είχαμε τον Οκτώβριο. Ο λόγος που έγινε τόσο νωρίς η κανονική περίοδος ήταν γιατί μας είχαν πει ότι πρέπει να τελειώσουν νωρίτερα, ώστε να μην εμπλέκονται στα υπόλοιπα πρωταθλήματα που ξεκινούσαν τον Δεκέμβριο. Τελικά αυτό δεν τηρήθηκε και ενώ είχαμε κενό 3 Σαββατοκύριακα τον Νοέμβριο, έμειναν κενά και τώρα φορτώθηκαν 4 πρωταθλήματα μαζί. Αυτό δημιούργησε πρόβλημα και στην οργάνωση των υπόλοιπων πρωταθλημάτων γιατί αναγκαστήκαμε να αναβάλουμε αγώνες σε Παίδες και Άνδρες για να μπορέσουμε να εστιάσουμε στους Εφήβους».

«Η ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΣΤΟ 22-22 ΤΟΥ 3ου ΣΕΤ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΤΕΛΙΚΟ»
Στη συνέχεια μίλησε για το αγωνιστικό κομμάτι των 3ών παιχνιδιών της τελικής σειράς, τονίζοντας το κρίσιμο σημείο του 3ου ματς στο «Μελίνα Μερκούρη», το οποίο έδωσε την απαραίτητη ψυχολογική ώθηση για την επικράτηση και την κατάκτηση του πρωταθλήματος. «Στον 1ο τελικό ξεκινήσαμε πάρα πολύ καλά. Αιφνιδιάσαμε τους αντιπάλους μας, καθώς δεν μας περίμεναν τόσο δυνατούς. Και η ΓΕΗ δεν ήταν σε καλή κατάσταση εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, οπότε ήρθε μία άνετη επικράτηση για μας. Αυτό ήταν καλό από τη μία, αλλά μας έφερε μία χαλάρωση στο 2ο ματς, αν και περιμέναμε ότι δεν θα ήταν το ίδιο παιχνίδι. Ήρθε μεσοβδόμαδα και η απουσία του λίμπερο, του Μιχάλη Βαλασσάκη λόγω κορωνοϊού και άλλαξε τα σχέδια της ομάδας. Χάσαμε λίγο σε ρυθμό, παρόλο που ο αναπληρωματικός λίμπερο από τους Παμπαίδες, ο Γιώργος Δρουδάκης, ανταποκρίθηκε πολύ καλά, με δεδομένο ότι αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε πρωτάθλημα Εφήβων και μάλιστα σε τελικό. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο ήταν οι συνθήκες που αντιμετωπίσαμε εκεί, όπου υπήρχε ένα αρκετά έντονο κλίμα, όχι ότι δεν τηρήθηκαν αυτά που έπρεπε, απλά υπήρχε περισσότερη ένταση συγκριτικά με το δικό μας πρώτο ματς. Ήταν πρωτόγνωρες για τα παιδιά, τα οποία αιφνιδιάστηκαν, χωρίς φυσικά να αποτελεί δικαιολογία. Φυσικά, έπαιξε καλύτερα και η ΓΕΗ, η οποία ενδεχομένως μας διάβασε καλύτερα, οπότε ήρθε η ήττα σχετικά εύκολα, αν και στο 3ο σετ κερδίζαμε με 19-16 και αν το παίρναμε όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν.

Έπειτα, είχαμε να διαχειριστούμε ένα κακό παιχνίδι και να διεκδικήσουμε το πρωτάθλημα στον 3ο τελικό στην έδρα μας. Αυτός ο τελικός ήταν εντελώς διαφορετικός. Και οι δύο ομάδες ήταν καλύτερες, υπήρχε ένταση και από τις δύο μεριές. Το κλίμα ήταν καλό και είχαμε προπονηθεί για να παίξουμε σε αυτές τις συνθήκες, ώστε να συνηθίσουν αυτό το κομμάτι που είναι σημαντικό. Ήμασταν πολύ πιο διαβασμένοι, αλλάξαμε κάποια πράγματα στις περιστροφές, οπότε το μέλημα μου ήταν να τους αιφνιδιάσουμε. Κάτι που το κάναμε στο 1ο σετ, αφού κερδίζαμε με 10-1, με το 1-0 να έρχεται εύκολα. Αυτό λειτούργησε θετικά στο να καθαρίσει το μυαλό των παιδιών από την ήττα στο προηγούμενο ματς. Βέβαια και η ΓΕΗ ήταν καλύτερη σε σχέση με το πρώτο σετ, κερδίζοντας το 2ο και το 3ο. Στο 3ο μάλιστα ξεκινήσαμε νωθρά, με σημαντικό σημείο την ισοφάριση σε 22-22 ενώ χάναμε με 6 πόντους. Παρόλο που το χάσαμε, η αντεπίθεση μας ξεκίνησε από εκείνο το σημείο. Οπότε αν και χάσαμε με 23-25 αυτό λειτούργησε ώστε να έχουμε καλύτερη ψυχολογία στο 4ο σετ. Το κερδίσαμε πολύ εύκολα 25-12 και φτάσαμε στο 2-2 με την ψυχολογία στα ύψη, έχοντας επικρατήσει εύκολα στο 4ο. Πήγαμε με τον ίδιο ρυθμό στο τάι μπρέικ μέχρι το 14-8 και κει συνέβη κάτι που μπορεί να συμβεί σε πολλές ομάδες και ιδιαίτερα όταν είσαι πρωτάρης σε τελικούς. Χάσαμε 2-3 καλές ευκαιρίες και έκαναν οι αντίπαλοι μας ισάριθμες καλές φάσεις και φτάσαμε στο 14-14. Εκεί ήμασταν όσο ψύχραιμοι έπρεπε, με τον Δημήτρη Αστρινάκη να τελειώνει το παιχνίδι με δύο πολύ καλές επιθέσεις, αλλά και οι πάσες του Γιώργου ήταν πολύ καλές, όπως και η υποδοχή του Μπαρκάτσα».

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΙΨΟΥΣΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ»
Επίσης, ο κ. Χαραλαμπίδης μας εξήγησε το γεγονός πως το «Μελίνα Μερκούρη» έζησε στιγμές του παρελθόντος με εκατοντάδες θεατές να βρίσκονται στις εξέδρες, δίνοντας την ενέργεια τους για την επίτευξη του στόχου, λέγοντας: «Το Ρέθυμνο έχει κοινό του βόλεϊ. Πρώτον γιατί έχει χτίσει μία καλή παράδοση με ομάδες με μεγάλη ιστορία. Στο Αρκάδι που ξεκίνησε από το ’70 ακούω για ανθρώπους από την τότε εποχή, οπότε όλοι αυτοί είναι άνθρωποι που αγαπούν το άθλημα και τους ενδιαφέρει μία επιτυχία ανεξάρτητα από το αν προέρχεται από τη μία ή την άλλη ομάδα. Οπότε νομίζω ότι αυτό συντελεί στο γεγονός πως ήρθε τόσος κόσμος στο γήπεδο, συν το ότι έγινε μία επιτυχία μετά από πολλά χρόνια στην κατηγορία των Εφήβων. Ο κόσμος διψούσε για κάτι τέτοιο. Είδα μικρά παιδιά και τους Αρκαδίου και του Ν. ΟΠΕΡ, όπου υπήρχε μία ένωση και αυτό ήταν πολύ ευχάριστο. Φυσικά, το Αρκάδι μαζί με την ΓΕΗ ανταποκρίθηκαν και έδωσαν σπουδαίο θέαμα, με το ματς αυτό να είναι από εκείνα που θα μείνουν στη μνήμη όσων βρέθηκαν στο γήπεδο».

«ΒΓΗΚΕ ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΠΟΥ ΒΑΛΑΜΕ ΤΟ 2015 ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΤΣΙΜΠΟΥΚΑ»
Ακόμα, μίλησε για τις συνθήκες που επικρατούν στα τμήματα βόλεϊ του Αρκαδίου και την εξέλιξη που υπάρχει, σημειώνοντας την αγαστή συνεργασία με όλους τους προπονητές, αλλά και με τον έφορο του τμήματος, Φώτη Τσιμπούκα, ο οποίος ήταν από τους πρώτους που πίστεψε στο πλάνο. «Το Αρκάδι ξεκίνησε από τη δεκαετία του ’70, με τον Αλέκο Πετρακάκη να είναι από τους πρώτους προπονητές και στη συνέχεια ο Κωστής Σπιταδάκης και πολλοί άλλοι που δεν τους γνωρίζω. Στη συνέχεια, τη σκυτάλη πήραν ο Βαγγέλης Σταυρουλάκης, ο Νεκτάριος Νικάκης, οι οποίοι ήταν εδώ όταν ήρθα στην ομάδα το 2011. Υπήρχε ένα καλό επίπεδο ακόμα και όταν δεν συμμετείχαμε σε όλες τις κατηγορίες. Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε ο πυρήνας.
Είμαι πολύ ευχαριστημένος, με τον έφορο του τμήματος μας, Φώτη Τσιμπούκα, ο οποίος ήταν πολύ υποστηρικτικός, ενώ ταίριαξαν οι φιλοσοφίες μας. Στόχος μου ήταν να το πάμε βήμα – βήμα, να ξεκινήσουμε από ένα προαγωνιστικό τμήμα με στόχο μία καλή πορεία στους Παμπαίδες και σιγά – σιγά στους Παίδες και από κει και πέρα να στελεχώσουμε με φοιτητές την ανδρική ομάδα και αν και εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις να αγωνιστούμε και στο Εφήβων, όπως έγινε φέτος. Αυτό το πλάνο βγήκε, έχοντας σταδιακά μία ανοδική πορεία. Φυσικά, στα πρώτα χρόνια ήταν κάποια παιδιά τα οποία ήταν σε συνέχεια των προσπαθειών που είχε κάνει ο Νεκτάριος Νικάκης μέχρι το ’15. Ήταν κάποια παιδιά που τα πήρα εγώ στους Παίδες ενώ έπαιζαν Παμπαίδες με τον Νεκτάριο. Έπειτα αυτοί οι παίκτες έφυγαν για να σπουδάσουν και ξεκινήσαμε ξανά από το μηδέν, με τα παιδιά που ουσιαστικά είναι τώρα οι μεγάλοι έφηβοι του 2002, οι οποίοι όμως τώρα είναι φοιτητές και δεν παίζουν εδώ. Είναι ο πυρήνας που δημιουργήθηκε το ’15 με τους Παμπαίδες – Παίδες, ενώ το ’16-’17 ξεκίνησαν να έρχονται τα παιδιά που τώρα είναι στην ομάδα. Ο Γιώργος Ανδρεδάκης, ο Δημήτρης Αστρινάκης, ο Μιχάλης Βαλασσάκης, την επόμενη χρονιά ο Άγγελος Λάσκα με τον Νίκο Ζουμπουλάκη. Όλοι αυτοί δηλαδή είναι 6-7 χρόνια στην ομάδα, ενώ πιο καινούριοι είναι ο Εμμανουήλ Παρασκευόπουλος που ξεκίνησε λίγο πριν την καραντίνα και ο Γιώργος Μπαρκάτσας. Μιλάμε για Παίδες και Παμπαίδες, όπως ο Παρασκευόπουλος, ο οποίος ανταποκρίθηκε καλά σε έναν τελικό που οι αντίπαλοι του είναι 5 χρόνια μεγαλύτεροι. Οπότε σίγουρα υπάρχει μία συνέχεια.
Στη φιλοσοφία, αρχικά στα αγόρια όπου ήμουν μόνος μου με τον έφορο, Φώτη Τσιμπούκα, όπως προείπα, είχαμε κοινή φιλοσοφία, οπότε είχα μία πολύ υποστηρικτική διοίκηση, κάτι που συνεχίστηκε και φέτος με τον πρόεδρο Νίκο Προβιά να παίρνει τη “σκυτάλη” της εμπιστοσύνης και της έμπρακτης στήριξης. Στη συνέχεια ήρθαν και άλλοι προπονητές, όπως ο Βαγγέλης Σταυρουλάκης, ο Στέλιος Αστρινάκης και ο Στέλιος Πετράκης, ενώ είχαμε μία πολύ καλή συνεργασία και με τον προπονητή των γυναικείων τμημάτων, Μανώλη Αντωνάκη. Το κλίμα ήταν και είναι ιδιαίτερα ευχάριστο και ενωτικό με όλους τους προπονητές και τη διοίκηση, βοηθώντας ο ένας τον άλλον».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς