Ρέθυμνο – Δυο λόγια καρδιάς στη μνήμη Γεωργίου Νικ. Δασκαλάκη, Καθηγητή Μαθηματικών

Ένας χρόνος που θάρρεψε πως θα’ ταν νικητής, πως θα ‘χε καταφέρει να ξεθωριάσει τα χρώματα, να αποδυναμώσει τους ήχους, να εξασθενίσει τις αναμνήσεις, να εκτοπίσει τα συναισθήματα, να αντικαταστήσει τις στιγμές, να ατονίσει τη μορφή σου, να σκεπάσει τα χνάρια σου, να απομακρύνει το χαμόγελό σου, να σμικρύνει την εικόνα σου, να αμβλύνει την αγάπη μας για σένα.

Μα τώρα πια ο Χρόνος ξέρει: Είναι αδύναμος, αόριστος, ανήμπορος, απροσδιόριστος, ηττημένος… Έχει διαπιστώσει πως κάθε καινούρια μέρα που παραθέτει στην πομπή της απουσίας σου, απλά προσθέτει άλλη μια μέρα στην παρουσία σου… Έχει αποδεχθεί ότι όλα αυτά που τόσο απλόχερα χάριζες στους ανθρώπους, είναι πιο σταθερά από τη ροή του και πιο δυνατά από την κάθε φθορά.

Είναι αμετακίνητα, ζωντανά, βαθειά, αληθινά, πολύτιμα.

Τώρα πια ο χρόνος έχει συνηθίσει να κινείται το όνομά σου ανάμεσα στις σκέψεις,

τις λέξεις, τις συζητήσεις μας, μα κυρίως … στις σιωπές μας. Τώρα πια ο χρόνος ξέρει ότι δεν θα γίνεις για μας ποτέ παρελθόν. Γιατί ο μόνος χρόνος που ταιριάζει στη μεγαλοσύνη της ύπαρξής σου, είναι ο Ενεστώτας.
Γιώργο, σε αγαπάμε στο τώρα του κάθε πάντα και στο πάντα του κάθε τώρα…

Αντώνης & Τασούλα Γεβετζή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς