Μεταπολίτευση – Έβλαψε ή ωφέλησε την ελληνική κοινωνία;

Τρεις εκπρόσωποι διαφορετικών γενεών μοιράζονται με το ethnos.gr τις σκέψεις τους για την ιστορική μέρα που σηματοδοτεί την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και το τέλος του μετεμφυλιακού κράτους

Το τραγικό «κύκνειο άσμα» της επταετούς δικτατορίας των Συνταγματαρχών, είναι η τουρκική εισβολή στην Κύπρο που έχει ως αποτέλεσμα την πτώση της χούντας, και την, σχεδόν εν μια νυκτί αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα. Την αποκατάσταση σηματοδοτεί η επιστροφή του – έως τότε αυτοεξόριστου στο Παρίσι- Κωνσταντίνου Καραμανλή, τα ξημερώματα της 24ης Ιουλίου 1974 και ο ορκωμοσία της κυβέρνησης εθνικής ενότητας με σκοπό την διαχείριση της κυπριακής κρίσης και την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών. Κάπως έτσι, σαν σήμερα, γεννιέται η Γ’ Ελληνική Δημοκρατία, και ξεκινάει η περίοδος ευρέως γνωστή ως «Μεταπολίτευση».

Τα τελευταία χρόνια ειδικά, οι συνειρμοί στο άκουσμα της λέξης ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι κατά κύριο λόγο αφοριστικοί- «Να τελειώνουμε με τη Μεταπολίτευση», «η κουλτούρα της μεταπολίτευσης», «ο λαϊκισμός». Η αλήθεια είναι, όμως, ότι, με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας το 1974, δημιουργείται μία πρωτόγνωρη συνθήκη, στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, ιστορικού συνεχούς πολιτικής και κοινοβουλευτικής σταθερότητας. Το 1974 σηματοδοτεί το κλείσιμο της μετεμφυλιακής ιστορίας, μέσα από την ταχεία εγκαθίδρυση των κοινοβουλευτικών θεσμών, την κατάργηση της βασιλείας και, μέσω της νομιμοποίησης του ΚΚΕ, το τέλος των πολιτικών διώξεων.  Πώς οριοθετείται, τελικά, η Μεταπολίτευση; Πόσο έβλαψε ή ωφέλησε την ελληνική κοινωνία και γιατί τείνει να αφορίζεται με αυτό τον τρόπο στον δημόσιο λόγο; Το ethnos.gr προσπαθεί να ερμηνεύσει τον όρο και τα 47 χρόνια Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, μιλώντας με 3 εκπροσώπους διαφορετικών γενεών και ιδιοτήτων.

Ζωή Ξενάκη – Ο κόσμος ανάσανε

Η Ζωή Ξενάκη είναι μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ). Στις 8 Μάρτη, ανήμερα της Ημέρας της Γυναίκας, όπως μάς ενημερώνει, συνελήφθη από την ασφάλεια. Η κ. Ξενάκη είχε περάσει το τρίμηνο πριν την σύλληψή της, κρυμμένη στο υπόγειο κάποιας ξαδέρφης της. «Πέρασα τρεισήμισι μήνες στη Μπουμπουλίνας, όπου ήταν εγκατεστημένη η ασφάλεια της εποχής. Δυστυχώς το γκρεμίσανε το κτίριο, για μένα αυτό ήταν σκοπιμότητα. Η Μπουμπουλίνας ήταν συνδεδεμένη με ατελείωτα βασανιστήρια. Έμεινε το ΕΑΤ – ΕΣΑ, όμως, οπότε δεν ξεφύγανε από την αθλιότητα των τόπων όπου βασάνιζαν τον κόσμο», λέει. Στη Μπουμπουλίνας έμεινε τρεισήμισι μήνες αφού, όπως εξηγεί, «δεν βρήκανε κάτι να με κατηγορήσουν για να περάσω από στρατοδικείο, μού είπανε να υπογράψω και να πάω στο σπίτι μου. Τούς είπα “Ευχαριστώ πολύ, δεν θα πάρω” κι έτσι βρέθηκα εξόριστη στη Γιούρα, όπου έμεινα ως τον Αύγουστο, όταν και μεταφέρθηκα στις φυλακές της Αλικαρνασσού στην Κρήτη. Εκεί, έμεινα άλλα δύο χρόνια».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς