Η εκπαίδευση – μοχλός ανάπτυξης της οικονομίας

Μια από τις μεγαλύτερες ανισορροπίες της ελληνικής κοινωνίας στα χρόνια της μεταπολίτευσης βρίσκεται στο χώρο της παιδείας. Κορυφή αυτού του “παγόβουνου” είναι ο χώρος της ανώτατης παιδείας όπου κυριάρχησε το μοντέλο των όσο το δυνατόν περισσότερων πτυχιούχων, ασχέτως της ποιότητας των σπουδών και της τελικής “αξίας” του πτυχίου. Αποτέλεσμα: υπερπληθυσμός ανωτάτων και ανωτέρων σχολών, και στρατιές άνεργων πτυχιούχων.

Η νέα κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή έβαλε σε εφαρμογή το μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα για όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Όπως συνέβη πολλές φορές στο παρελθόν σε ανάλογες προσπάθειες, οι κάθε λογής αντιδραστικές δυνάμεις ξεσηκώθηκαν για να προστατεύσουν τα “κεκτημένα” τους. Αυτή τη φορά όμως, πέρα από την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να βγάλει την ελληνική κοινωνία από το τέλμα που την έχουν καταδικάσει οι δυνάμεις της οπισθοδρόμησης, υπάρχει ένας ακόμα κρίσιμος παράγοντας που είναι σύμμαχός της σε αυτήν την προσπάθεια. Είναι η ίδια η κοινωνία που πέρα από κομματικές καταβολές έχει πειστεί για το αναγκαίο σαρωτικών αλλαγών σε πολλούς τομείς και όχι μόνο στην παιδεία.

Σύμφωνα με τις έρευνες, η κοινή γνώμη στηρίζει με συντριπτικά ποσοστά (73% κατά μέσο όρο) τις προωθούμενες αλλαγές στην παιδεία. Αλλαγές που σε τελική ανάλυση εισάγουν στη χώρα μας ρυθμίσεις που εφαρμόζονται εδώ και πολύ καιρό στις περισσότερες προηγμένες χώρες της Ευρώπης και όχι μόνο.

Ειδικότερα, μεταξύ άλλων, ποιος νουνεχής μπορεί να διαφωνήσει:

* Με την ελάχιστη Βάση Εισαγωγής για την εισαγωγή στα ΑΕΙ η οποία διασφαλίζει ότι οι νεοεισαχθέντες φοιτητές έχουν τις ακαδημαϊκές προϋποθέσεις για να παρακολουθήσουν και να ολοκληρώσουν επιτυχώς τις σπουδές τους.

* Με το ανώτατο όριο φοίτησης, όπως κάθε συμβαίνει σε κάθε εκπαιδευτική διαδικασία.

* Με την ελεγχόμενη είσοδο στα πανεπιστήμια.

* Με την αύξηση του αριθμού των πρότυπων και των πειραματικών σχολείων.

* Με την καθιέρωση της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.

* Με την αναβάθμιση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης και τη διασύνδεσή της με την αγορά εργασίας.

Και σαν γενική αρχή: ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι στόχος ενός εκπαιδευτικού συστήματος είναι να παρέχει σε όλους τους νέους ένα φάσμα από ρεαλιστικές επιλογές, ώστε να αποκτήσουν τα εφόδια που χρειάζονται και να ανακαλύψουν τις κλίσεις τους, είτε μέσα από το πανεπιστήμιο, είτε μέσα από την επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αποστολή ενός σχολείου είναι να σε διδάξει πως να τα καταφέρεις χωρίς αυτό αλλά με τα εφόδια που θα σου δώσει. Και βέβαια όλες αυτές οι αλλαγές αφορούν το σύνολο της ελληνικής οικονομίας. Και στο παρόν και το μέλλον καθώς οι χώρες που σήμερα διακρίνονται στον διεθνή ανταγωνισμό έχουν επενδύσει πρώτα απ΄όλα στην εκπαίδευση τους!

* Ο κ. Βασίλης Φεύγας είναι Γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας, Νέα Δημοκρατία

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς