Τελευταία Νέα

Είναι το St. Anger των Metallica το χειρότερο album όλων των εποχών;

Βρισιές και ξύλο ανάμεσα στους Metallica και μηνύσεις: Θυμόμαστε πώς δημιουργήθηκε το «St. Anger»

Πρόσφατα, οι Metallica μας χάρισαν μια επετειακή επανέκδοση του θρυλικού Black Album, με τίτλο «Blackened», που περιλάμβανε πολλές pop και εναλλακτικές διασκευές κομματιών τους, ως μια απόδειξη για τη διαχρονικότητα της εν λόγω κυκλοφορίας, που μετράει πια 30 χρόνια ζωής. Οι Metallica είναι μια μπάντα που γεννήθηκε το 1981 μέσα στο heavy metal και πλέον είναι ένα κολοσσιαίο όνομα, που ενίοτε ξεπερνά τα στεγανά του συγκεκριμένου ιδιώματος και ενώνει εκατομμύρια ανθρώπους με χιλιάδες ακούσματα.

Το «Μαύρο Album» ήταν ένα έπος, το «St Anger» όμως ήταν ένας γνήσιος όλεθρος, μια εφιαλτική στιγμή της μουσικής τους διαδρομής, μια συλλογή τραγουδιών, η οποία τηρουμένου του μεγέθους τους στη σύγχρονη μουσική και των απαράμιλλων ικανοτήτων τους, είναι τόσο κακή, που προκαλεί τρόμο. Αν μπορούμε να κάνουμε μια υπόθεση για το χειρότερο album όλων των εποχών, το «St Anger» φαίνεται πως «τικάρει» όλα τα κουτάκια.

Πώς ένιωθαν τότε οι Metallica;

O Lars Ulrich άνηκε στην συνομοταξία των βετεράνων της μουσικής, που έβλεπαν την έφοδο της ψηφιακής τεχνολογίας με τρόμο. Το Napster υποσχόταν δωρεάν κατέβασμα μουσικής και ο Ulrich το κυνήγησε με φανατισμό. Στις 11 Ιουλίου 2000, ως εκπρόσωπος των Metallica, o drummer υπέβαλλε μήνυση κατά της εταιρείας Napster INC, για παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων. Μεταξύ άλλων, εντός της μήνυσης το συγκρότημα απαιτούσε κατ’ ελάχιστο 10 εκατομμύρια δολάρια αποζημίωση και αυστηρές συστάσεις σε χώρους πανεπιστημίων, όπως αυτά του Γέηλ και της Νότιας Καλιφόρνια, ώστε οι φοιτητές τους να μην συνδέονται στους υπολογιστές των εγκαταστάσεων τους για να κατεβάσουν τραγούδια. Ένα χρόνο αργότερα, η ετυμηγορία ήταν υπέρ του συγκροτήματος, με αυστηρές συστάσεις προς το Napster για απόσυρση όλων των κομματιών των Metallica, ενώ προηγουμένως η εταιρεία είχε κληθεί να «παγώσει» περίπου 300.000 λογαριασμούς επειδή περιείχαν κατεβάσματα σχετικά με την μπάντα. O συμβιβασμός περιείχε και την πρόταση «Οι Metallica θα δεχθούν το μοίρασμα της μουσικής τους από το Napster, μόλις η εταιρεία εγκαταστήσει ένα σύστημα απόδοσης ποσοστών πνευματικών δικαιωμάτων στους δημιουργούς». Κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ και το Napster χρεωκόπησε. Ο Lars πίστευε πως είχε βγει δικαιωμένος, το ίδιο και η μπάντα.

Αντιδράσεις

Το Paylars.com ήταν ένα τρολ σαιτ όπου οι επισκέπτες υπόσχονταν να δίνουν ένα δολάριο στον Lars Ulrich κάθε φορά που ακούν Metallica. Ο επικεφαλής του forum του Napster, Wayne Chang, δήλωνε τότε «κάποιοι γράφουν μουσική για την χαρά της τέχνης, άλλοι για να κερδίζουν λεφτά. Οι Metallica μόλις μάθαμε που ανήκουν, στα λεφτά». Οι Motley Crue, μια μπάντα του glam ήχου, που αναζητούσε αφορμή για να γίνει επίκαιρη, έγραψαν το τρολ κομμάτι «Metalligreed» για να τους τρολάρουν. Τα video-παρωδίες των Metallica είχαν άκομψο χιούμορ, όμως έβρισκαν στόχο: Τον άπληστο Lars.

Και ύστερα ήρθε το «St Anger»

Ο μπασίστας Jason Newsted είχε αποχωρήσει τους πρώτους μήνες του 2001, προφασιζόμενους «προσωπικούς λόγους και λόγους υγείας», αν και η κόντρα του με τον τραγουδιστή/κιθαρίστα James Hetfield όταν ζήτησε να ηχογραφήσει τραγούδια με πειραματικό σχήμα εκτός των Metallica, ήταν μάλλον η σταγόνα που είχε κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει. Ο Hetfield τότε φημολογείται πως του είχε πει «Όσοι κάνουν παράλληλα projects, στερούν δύναμη από τους Metallica». Τον Ιούλιο του 2001, έστω και με ημιτελή σύνθεση πια, οι Metallica έμπαιναν στο στούντιο με παραγωγό τον Bob Rock.

Τα πλάνα του Joe Berlinger από το ντοκιμαντέρ «Some Kind of Monster» έδειχναν πως τίποτα δεν πήγαινε καλά μεταξύ τους. Υπήρχε ψυχολόγος με τον οποίον έκαναν συνεδρίες ώστε να μπορέσουν να λειτουργήσουν αρμονικά στις ηχογραφήσεις. Ο Lars είχε αλαζονική και επιθετική συμπεριφορά, ενώ ο Kirk Hammett, o δεύτερος κιθαρίστας, έδειχνε συχνά αμήχανος. Ο Hetfield καυγάδιζε με όλους – κυρίως με τον Lars – και τον Δεκέμβριο κλήθηκε να διακόψει τις ηχογραφήσεις για να εισαχθεί σε κλινική αποτοξίνωσης από το αλκοόλ.

Τον Απρίλιο του 2002 επέστρεψε, με οδηγία να παίζει μουσική 4 ώρες την ημέρα, ώστε μετά να απολαμβάνει χρόνο με την οικογένεια του. Οι τρεις Metallica μοιάζουν με ζευγάρι στα πρόθυρα του χωρισμού. Ο Bob Rock τους βοηθάει παίζοντας μπάσο και τους εμψυχώνει όταν βρίσκουν καλές μουσικές ιδέες ή ένα στίχο της προκοπής. Το album με κάποιο τρόπο γίνεται πραγματικότητα. Η επίσημη κυκλοφορία του «St Anger» έγινε τους πρώτους μήνες του 2003. Και ακολούθησε το χάος.

Οι κριτικές και τα τρολαρίσματα

Ορισμένα περιοδικά όπως το Uncut και το New York Magazine, εκθείασαν την βαριά «νταρκίλα» του και την αψεγάδιαστη παραγωγή. Οι περισσότεροι κριτικοί και έμπειροι ακροατές των Metallica όμως τρόμαξαν. Ήταν ένα τρομακτικά κακό σύνολο τραγουδιών, ένα «πραγματικό χάλι», σύμφωνα με τον Brent DiVincenzo του Pitchfork, που το βαθμολόγησε με 0.8.

Ίσως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στο «St Anger» είναι ότι λείπουν τα solos της κιθάρας. Η μπάντα παίζει ένα σκληρό και θορυβώδες metal-ικό ιδίωμα, που πολλές φορές αγνοεί την μετάβαση από κουπλέ σε ρεφρέν και απαιτεί προσήλωση και υπομονή να ακολουθήσεις κάθε τραγούδι ως το τέλος του. Πρόκειται για 11 τραγούδια με συνολική διάρκεια 75 λεπτά, ένα πραγματικό μαμούθ της metal, μια άσκηση ύφους που σε ξεθεώνει χωρίς να σου αφήσει κάποια ανάμνηση, κάποια μελωδία στο μυαλό.

«Πώς να κάνεις τον ήχο του St Anger με κάδους ανακύκλωσης» είναι ένα πολύ δημοφιλές θέμα μουσικών YouTubers σήμερα. Γιατί όντως, ο ήχος των drums στο συγκεκριμένο album θύμιζε κάποιον που βαράει κάδους σαν τρελός.

 

Είναι τόσο κακό το «St Anger»;

Προσπάθησαν πραγματικά, να δημιουργήσουν ένα σύνολο τραγουδιών γύρω από την κεντρική ιδέα ενός Θεού που μπορεί να πάρει από μέσα σου το θυμό και κάθε αρνητικό αίσθημα και να το εξαφανίσει. Προσπάθησαν με αυτή την μάλλον επιφανειακή αλληγορία να ξορκίσουν το φάντασμα των καταχρήσεων από το οποίο υπέφερε ο Hetfield. Προσπάθησαν να βαδίσουν στον ίδιο δρόμο με τον Kurt Cobain και τους Nirvana, δημιουργώντας κάτι σαν τη δική τους εκδοχή του «In Utero». Δεν τα κατάφεραν. Το «Frantic» είναι ένα από τα πολλά τραγούδια του συγκεκριμένου συνόλου που μπορεί να σου προκαλέσει κρίση πανικού με την αναίτια αγχωτική, «ξερή» από μελωδίες, ενορχήστρωση του και να αποκαλύψει μια μπάντα στην απόλυτη πτώση της. Ίσως αυτός είναι και μοναδικός λόγος ύπαρξης του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς