Τελευταία Νέα

Άνθρωποι μοιράζονται το χειρότερο βιβλίο που διάβασαν ποτέ

Και Ρέα Γαλανάκη έχουμε, και Ξανθούλη και Μάρκες και Μαντά κι ένα σωρό άλλους

 

Ορίστε μερικές από τις απαντήσεις!

-It’s complicated αλλά θα πω το Κέικ της Ρέας Γαλανάκη. Διανοητικές μπουρμπουλήθρες αυτάρεσκης αστής, που ντρέπεται που είναι αστή, της μεταπολίτευσης.
Μάικ

-Από τα χειροτερότερα, το “Τα κοιμητήρια της Πράγας” του Έκο. Το διάβασα έως τέλους (ή αρχή, όπως το βλέπει κανείς) μόνο και μόνο γιατί το είχα πληρώσει 25 ευρά…
@#[email protected]#?!

-μου εκαναν δωρο το βιβλιο “50 αποχρωσεις του γκρι” και δεν μου αρεσε καθολου …Το εδωσα μετα σε μια συναδελφο που της αρεσε πολυ . Το διαβασμα ειναι απολαυση ,τα γουστα υποκειμενικα!
αγγελικη

-Το βιβλίο που έπρεπε να διαβάσω για να δώσω διδακτική τέχνης. Εκτός του ότι είχε κεφάλαιο που λεγόταν “η πρωκτικη πλευρά του αυγού του παπαγάλου”, ήταν και παντελώς άχρηστο για την ύλη του μαθήματος.
Δεν περιγράφω άλλο

-Δεν ηξερες δε ρωταγες του Σφακιανακη
Τρελοπα

 

-1793. Γελούσα πολύ ώρα όταν έμαθα ότι βγήκε και 1794…
Μαρία

-Από τα πρόσφατα το origin του Dan brown…πφφφφ
Ganymede

-A tie between Club Κυλικείο και Μπλε Καστορινα Παπούτσια Αυτό που διαβάζω τώρα (από τον Νοέμβριο) Σερρα διεκδικεί σοβαρή υποψηφιότητα
Λοχαγός Κορελι

-δεν ξέρω αν είναι το χειρότερο της ζωής μου, αλλά δυσκολευτηκα να το τελειώσω, πολύ ανιαρό. Το cartes postales της Hislop.
iwmou

-Στα θρησκευτικά στο σχολείο ένα με κάτι Εβραίους.
Πάλι εγώ

 

-Η ιστορία κατευθυνσης στη Γ’ λυκείου
Χριστίνα

-Αστραδενή. Υπέροχο βιβλίο, τραυματική εμπειρία για μικρά παιδιά
μετατραυματικη

-Πανδημία, David Baldacci
ΛΑΖΑΡΟΣ

-Ένα παιδί μετράει τά αστρα. Σορρυ άμα σας στεναχωρώ, αλλά ήμουν 13 χρονών και έπρεπε να το διαβάσω με το ζόρι για μια εργασία στο σχολείο. Το μόνο που θυμάμαι είναι οτι εμαθα τη λέξη κάργια ως βρισιά. Δε μπορώ τα μίζερα βιβλία, ο Βασιλάκης Καίλας θέλει να παει σχολείο και δεν τον αφήνουν. Ειλικρινά δεν μπορώ.
Onar

-Της Μαντά ή της Δημουλίδου, της Δημουλίδου ή της Μαντά…
Joanna

 

-Tα τάπερ της Αλίκης. Βασικά πολύς ντόρος για το τίποτα.
Jorge

-Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα[email protected] το διάβασα όλο κ απορώ γιατί γράφτηκε πως εκδόθηκε ποιος το διάβασε κ του άρεσε που έγινε κ ταινία….. γούστα είναι αυτά
Βασιλικη

-Ulysses του James Joyce. Στα αγγλικά. 600 σελίδες. Το πρωτο βιβλίο της ζωής μου που δεν τελείωσα. Το διάβασα και εκνευριζομουν
Eva

-Συνήθως κάτι αστυνομικά σκανδιναβικά είναι μάπες… Το θέμα δεν είναι ποιο… Το θέμα είναι ότι και αφού καταλαβαίνω ότι είναι κακό, συνεχίζω να το διαβάζω ως το τέλος….
Lulu

-Δεν αντέχω βιβλία τύπου «τον αγάπησε τρελά, του έδωσε τα καλύτερά της χρόνια, μετά την κεράτωσε με μια χειρότερη, μάζεψε τα κομμάτια της κι έφυγε και μετά, ενώ ήταν σιγουρη ότι δε θα ξαναγαπησει, ο έρωτας της χτύπησε την πόρτα». Εγώ περιμένω με ανυπομονησία το «ορατή σαν αόρατη» της Ζυραννας Ζατέλη.
Crissi

 

-Τα ‘βιβλία΄ της Κατερίνας Μανανεδάκη (όχι ότι τα έχω διαβάσει όλα -θα ήταν απάνθρωπο) Μη-βιβλίο επίσης το “βραβευμένο” Ολα σου ταμαθα μα ξέχασα ότι ένα βιβλίο πρέπει να έχει περιεχόμενο και γραφή, του Μπουραντά
professional reader

-Το χειρότερο βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ μου είναι το “Ecume des jours” του Μπορίς Βιάν. Στα αγγλικά το λένε “Forth on the daydream”. Πολύ βαρετό και περίεργο κατά την άποψή μου, αλλά αυτα είναι υποκειμενικά…
pm

-Ο θείος Του του Ξανθούλη… ούτε καν το τελείωσα.
Virgo

-Συγγνώμη, 100 Χρόνια μοναξιάς. Απλά το βαρέθηκα
Ζαφ

-Τα ανεμοδαρμένα ύψη. Δεν έχω καταλάβει γιατί θεωρείται τόσο κλασικό. Από τεχνικής άποψης ήταν μια χαρά αλλά η ιστορία είναι απλά για δύο κακομαθημένα κ@λόπαιδα. Ο μόνος λόγος που το τελείωσα ήταν για να δω αυτόν τον μ@λ@κ@ τον Χίθκλιφ να πεθαίνει!
Alex

 

-Ευχαριστώ που την ανέβασες 🤗 Για εμένα, είναι “η Κασσάνδρα και ο λύκος” της Μαργαρίτας Καραπάνου (γνωρίζοντας το background, θέλησα να το διαβάσω, αλλά δεν…)
Νονεμ

-Το Μουσείο της Αθωότητας του Ορχάν Παμούκ. Με εκνεύρισε τόσο πολύ ο κεντρικός ήρωας που μερικές φορές ένιωθα ότι ήθελα να το πετάξω στον τοίχο.
Titothes

-“Ο Ματίας και ο Διάβολος” του Gerald Messadié
Ορέστης

-Ντρέπομαι που το λέω γιατί πρόκειται για ένα βραβευμένο βιβλίο και μια εξαιρετική συγγραφέα: “Ένας σκούφος από πορφύρα ” της Μάρως Δούκα. Το πήρα γιατί με ενδιέφερε η ιστορία του αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνού. Το παράτησα στο πρώτο τρίτο γιατί είχε πάρα πολύ “λογοτεχνία” για τα γούστα μου. Ατελείωτες περιγραφές και ωραίες λέξεις.
Tettix

-Ξέρω ότι θεωρείται από τα καλά της ελληνικής λογοτεχνίας αλλά θα το πω: Ο Ζητιάνος. Δεν μου άρεσε καθόλου. Η ιστορία θα μπορούσε να συνοψιστεί σε 2 γραμμές. Ξέρω ότι θέλει να αναδείξει τη μιζέρια της εποχής αλλά ήταν υπέρ βαρετό!!!
Αλ

 

-Περσινή αρραβωνιαστικια της Ζατελη Εκτός του πρώτου διηγηματος που ηταν για τον γατο τα λλα ηταν ανωμαλα!ο παιδεραστης που την κακοποιουσε μικρη και αυτη τον νοσταλγει*κανονικες περιγραφες*το σεξ με τον αδερφο της κ αλλα τετοια
Μεμος

-Ο ξένος του καμυ πολύ καταθλιπτικό βιβλίο, το διάβαζα και ένιωθα ένα βάρος. Το πιο ασυνάρτητο βιβλίο που διάβασα είναι ο πάγος, δεν έβγαζε κανένα απολύτως νόημα, το τελείωσα απλά για να δω αν θα κατέληγε κάπου.
Roz

-Αγαπάω πολύ τον Καλπούζο, ωστόσο το “εράν” ήταν σκέτη απογοήτευση… Σνιφ!
Μυρτώ

-Το πεθαμένο λικέρ. Ποτέ δεν θα καταλάβω προς τι όλος ο ντόρος. Το βρήκα κακό και άρρωστο
Μαρία

-“Becoming” της Μισέλ Ομπάμα. Νομίζω ότι το ημερολόγιο 14χρονης με 13 στα φιλολογικά παίζει να έχει περισσότερη δομή -Αριθμός 11, Τζοναθαν Κόου (βαρετό απλά ως ένα σημείο, αλλά στο τέλος αναρωτιέσαι εάν ο άνθρωπος στέκει ακόμα καλά στα μυαλά του)- Η Εξαφάνιση της Στέφανι Μέιλερ (πόσους άχρηστους χαρακτήρες και σεξιστικά κλισέ να χωρέσεις σε 500+ σελίδες; Πολλά)
Irina

 

-‘The stranger in my house’. Μη ρωτάτε συγγραφέα, έχω διαγράψει το όνομα της από τη μνήμη μου (Ίσως ακόμη και ο τίτλος να μην είναι απόλυτα σωστός). Ήταν απίστευτα βαρετό, είχε και μια απίστευτα εκνευριστική πρωταγωνίστρια, ε, όταν κατάλαβα και το ‘plot twist’ ( ο Θεός να το κάνει!) από το πρώτο κεφάλαιο, δεν έκανα καν το κόπο να το τελειώσω.
Ευτυχία

-Λοιπόν αγαπητοί μου, εγώ δυο δεν μπόρεσα να χωνέψω, κι ας θεωρούνται καλά και επιτυχημένα: “Ο Θεός των μικρών πραγμάτων” του Αρουντάτι Ρόι και το “Ποτέ χωρίς την κόρη μου” των Γουίλιαμ Χόφερ και Μπέτι Μαχμούντι. Το πρώτο το παράτησα αρκετά νωρίς και το δεύτερο με έκανε τόσο έξαλλη που δεν το άντεχα!! Τα έχω χαρίσει και τα δυο, δεν ήθελα να τα έχω πια…
Vasso

-Ανεμοδαρμένα ύψη. Εμιλι Μπροντέ
CG

-Τον “Οδυσσέα” του Τζόις τον κερδίζει στο νήμα “Η Μυστηριώδης Φλόγα της Βασίλισσας Λουάνα” του Ουμπέρτο Έκο. Απευθύνεται στους Ιταλούς της ηλικίας του Έκο και μόνο. Για τον “Οδυσσέα” τουλάχιστον κάποιοι λένε ότι τους αρέσει. Αυτά τα δύο είναι τα μόνα που δεν διάβασα ολόκληρα.
Αλμπάντης

-Προσπαθώ να γιατρεύω τους ψυχαναγκασμούς μου. Κάποτε, τα ανιαρά βιβλία τα “διάβαζα” ως το τέλος. Τώρα πια, αν το βιβλίο δεν με κρατήσει με το πρώτο κεφάλαιο, “έφυγε” και έφυγα!!!
ΜΑΡΙΑ

-Μπουραντας, Αν μ άφηνες τη λέξη να σου πω, ζήτησε ο πεθερός μου να του το πάρω δώρο, όταν το διάβασε μου ζήτησε δικαιως να το εξαφανισω. Αυταρεσκεια σε υπερμεγεθεις δόσεις
Xanthippi

 

-Ένα της ξαδέρφης μου,δεν το ξέρετε.Χαλια
12.09

-«Παράθυρο στο μέλλον» Έδινα πανελλήνιες και νόμιζα ότι πρόκειται για συλλογή με δοκίμια. Τελικά ήταν ένας ύμνος για την Ανατολική Γερμανία. Λίγα χρόνια αργότερα έπεσε το τοίχος του Βερολίνου και κατάλαβα ότι δικαίως δεν είχα καταφέρει να διαβάσω εκείνο το βιβλίο. Δεν θυμάμαι τον συγγραφέα.
Argo

-Ήμουν μικρός, το παραδέχομαι, γύρω στα 13. Αλλά δεν άντεξα ούτε 50 σελίδες από ” Το μαγικό βουνό” του Τόμας Μαν.
Χάρης

-Το Όνομα του Ρόδου, του Ουμπέρτο Έκο. Έφηβη ήμουν, είχα δει και την ταινία πρώτα, δεν ήξερα…
Gioia

-Το δώρο. Η παπαριά του παπάρα
kanenas

-Ένα της Δημουλιδου, στο νοσοκομείο
Μαξιμος

-το Δώρο, που μου φέρανε όντως για δώρο… μπλιαχ
iii

 

-Αν είναι χάλια ένα βιβλίο το σταματάω, δεν το διαβάζω μέχρι το τέλος με το ζόρι.
Ουρανία

-My dark Vanessa – Kate Elizabeth Russell. Σπανιος διαβαζω βιβλια που ειναι της μοδας (και ετσι δεν εχω διαβασει πολλα πχ Νταν Μπρουν, Larsson, Gilbert). Την Βανεσσα ηθελα να την δειρω. Και δεν εχω καταφερει να διαβασω τιποτα της Βιρτζινια Ουολφ.
Mary

-Το μυστικό! Ελεεινό..
Irini

-Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι της Μαντά, θέλω τον χρόνο μου πίσω. Ούτε νοικοκυρές σε απόγνωση δεν το διαβάζουν αυτό
Νασσος

-“Ο Πύργος” του Κάφκα.
Τζένη

-Και εγώ ντρέπομαι γι αυτό που θα πω, αλλά το χειρότερο που διάβασα (δεν τελείωσα) ήταν «ο λύκος της Στέπας».. σκέτο βασανιστήριο η ανάγνωσή του..
Βοο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Font Resize