Τελευταία Νέα

Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δεν είναι αργόστροφα – Τα εκπαιδευτικά συστήματα είναι.. χαζά!

«Κάποια παιδιά δε χαίρουν της σημασίας που χρειάζονται προκειμένου να μάθουν. Αν το παιδί δεν μπορεί να μάθει με τον τρόπο που το διδάσκουμε, τότε πρέπει να το διδάξουμε με τον τρόπο που μπορεί να μάθει.»
Μαρία Μοντεσόρι

Φυσικά μιλάμε για το φαινόμενο που ταλαιπωρεί πολλά παιδιά και ζορίζει πολλούς ενήλικες, εκπαιδευτικούς και γονείς. Δυσλεξία, μαθησιακές δυσκολίες, διάσπαση προσοχής.
Δεν είμαι ειδικός αλλά θα μιλήσω από προσωπική πείρα και από πράγματα που είδα, άκουσα και έψαξα, γιατί θεωρώ πως όλοι πρέπει να ξέρουμε κάποια πράγματα πάνω σε αυτές τις «δυσκολίες». Κυρίως όσοι ασχολούμαστε με παιδιά.

Είναι, ευτυχώς, πολλοί οι γονείς που… ψάχνονται για το παιδί τους και δεν αφήνουν τα πάντα στην τύχη. Ακόμη περισσότεροι εκείνοι που έπαψαν να πιστεύουν πως το παιδί απλά «δεν τα παίρνει τα γράμματα».

Για αρχή πρέπει να πούμε πως τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες δεν είναι κατώτερης νοημοσύνης ή δεν μπορούν να σκεφτούν όπως τα άλλα παιδιά. Δεν ισχύει ούτε στο ελάχιστο αυτό.
Είναι φυσιολογικά παιδιά σαν όλα τ’ άλλα, με τη μόνη διαφορά πως διαβάζουν και μαθαίνουν με άλλο τρόπο και άλλο ρυθμό. Δεν είναι χαζά, ούτε αργόστροφα.

Πολλοί διάσημοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, δικηγόροι, εφευρέτες, μουσικοί, πολιτικοί, συγγραφείς, φυσικοί, χειρούργοι ακόμα και διάφοροι επιχειρηματίες του πλανήτη είχαν μαθησιακές δυσκολίες. Αυτό δεν τους εμπόδισε να διαπρέψουν στον τομέα τους και να μείνουν στην ιστορία.

Πιο παλιά οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι είναι και πώς να το αντιμετωπίσουν. Δεν είναι κάποια ασθένεια κολλητική κάτι τέτοιο φυσικά, αλλά παρ’ όλα αυτά, όσοι έχουν μαθησιακές δυσκολίες ωφελούνται  πάρα πολύ από την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση της όποιας δυσκολίας τους.
Πολλοί από εσάς, εμάς ή ακόμα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας απλά δε γνώριζαν περί τίνος πρόκειται εκείνα τα χρόνια.

Οι μαθησιακές δυσκολίες χωρίζονται σε διάφορα είδη ανάλογα με τον τομέα που δυσκολεύεται το παιδί. Κάποια παιδιά δυσκολεύονται στο γραπτό λόγο, την ορθογραφία ή και την ανάγνωση. Κάποια άλλα στα μαθηματικά ή και στον προφορικό λόγο.

Είναι και κάποια άλλα, τα οποία δε μπορούν να συγκεντρωθούν να διαβάσουν και όσες ώρες και να διαβάζουν δεν μπορούν να κατανοήσουν τα λεγόμενα του κειμένου πλήρως, πόσο μάλλον να το αποστηθίσουν, πράγμα πλήρως αντιδεοντολογικό, αλλά για  όποιον δεν μπορεί να τα συλλάβει αλλιώς καθιστά τη μοναδική διέξοδο. Αυτό δεν είναι βαρεμάρα από μέρος του παιδιού, αλλά η λεγόμενη «διάσπαση προσοχής».

Για να βοηθηθούν τα παιδιά με όλες τις παραπάνω ιδιαιτερότητες πρέπει να πάνε με τους γονείς σε κάποιον γιατρό εξειδικευμένο πάνω στο θέμα και να γίνουν κάποια ειδικά τεστ.
Μετά τη διάγνωση οι γονείς πρέπει να βοηθήσουν το παιδί τους ώστε να μην νιώσει άσχημα για την κατάσταση αυτή. Δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεται άσχημα ούτε το παιδί, αλλά ούτε και ο γονιός. Δεν είναι καμιά τραγική κατάσταση, απλώς θέλει άλλο σύστημα για να μάθει το παιδί. Και φυσικά μπόλικη υπομονή από όλες τις πλευρές.

Επίσης, ίσως να μην μπορούν να διαβάσουν μόνα τους οπότε κατά πάσα πιθανότητα θα διαβάζουμε μαζί με το παιδί. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δείτε το σαν μια ευκαιρία να ξαναθυμηθείτε όσα μάθατε και εσείς στο σχολείο.

Αμέσως μετά τη διάγνωση του παιδιού πρέπει να ενημερωθούν οι δάσκαλοι του και να το βοηθάνε χωρίς να το κάνουν να νιώθει άσχημα. Το επαναλαμβάνω, καθώς είναι απαραίτητο για την ψυχολογία του παιδιού.
Όχι πολλά χρόνια πριν, είχαν ενημερωθεί όλοι οι δάσκαλοι για ένα παιδί ήσυχο που δε δημιουργούσε προβλήματα πως έχει μαθησιακές δυσκολίες και διάσπαση προσοχής.
Ένας από τους καθηγητές ακούγοντας αυτό «κατάλαβε» ότι το παιδί δεν ακούει καλά και πήγαινε δίπλα από το αυτί του και φώναζε στο μάθημα. Με αποτέλεσμα το παιδί να αισθάνεται άσχημα.
Κάποιοι άλλοι καθηγητές σε παιδιά με δυσλεξία τους έλεγαν πως το κάνουν στα ψέματα και πως είναι πλέον γνωστή δικαιολογία για να μη δίνουν γραπτές εξετάσεις αλλά προφορικές.
Υπάρχουν πολλές τέτοιες απαράδεκτες μαρτυρίες για αρκετούς καθηγητές και δασκάλους, πράγμα πολύ απογοητευτικό.
Οι δάσκαλοι και οι παντός είδους εκπαιδευτικοί εν έτη 2015 οφείλουν να είναι ενημερωμένοι για τα θέματα αυτά και να μπορούν να τα αντιμετωπίσουν.

Καθηγητές και δάσκαλοι όταν βλέπουν τα σημάδια οφείλουν να τα αναγνωρίζουν και να συμβουλεύουν τους γονείς προκειμένου ν’ απευθυνθούν στον κατάλληλο φορέα για να καταλήξουν στο που δυσκολεύεται το παιδί και πως να το χειριστούν.
Οι μαθησιακές δυσκολίες δεν είναι κάποιου είδους αναπηρία ή νοητική στέρηση. Τα παιδιά που τις έχουν είναι υγιέστατα και πολλές φορές με υψηλό δείκτη νοημοσύνης.

Μην τους φέρεστε σαν να είναι χαζά, γιατί έτσι προσβάλλετε τη δική σας νοημοσύνη κι όχι τη δική τους.

sxoleio

Τη δεκαετία του 1940, η επιστήμη της ψυχολογίας αντιμετώπιζε τον άνθρωπο σαν ένα «μαύρο κουτί». Η μόνη λειτουργία του ανθρώπου ήταν να δέχεται ερεθίσματα και να αντιδρά σε αυτά, σχεδόν αυτόματα και μηχανικά, χωρίς κάποια συναισθηματική ή υποκειμενική επεξεργασία των δεδομένων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο λεγόμενος «Σκύλος του Παβλόφ», το πείραμα του Σοβιετικού επιστήμονα πάνω στον οποίο βασίστηκε η μελέτη του «συμπεριφορισμού». Στις μελέτες του, ο Παβλόφ όταν τάιζε τα σκυλιά, χτυπούσε ταυτόχρονα ένα κουδούνι. Σταδιακά, τα σκυλιά ταύτισαν τον ήχο του κουδουνιού με το φαγητό, με αποτέλεσμα να τρέχουν τα σάλια τους, κάθε φορά που τον άκουγαν, ακόμα και αν δεν τα τάιζαν. Σύμφωνα με τον «συμπεριφορισμό», οι άνθρωποι λειτουργούσαν με πολύ παρόμοιο τρόπο. Αντιδρούσαν σε ερεθίσματα σχεδόν σαν ρομπότ, χωρίς να επηρεάζονται από διαφορές υποκειμενικές συνθήκες του περιβάλλοντός τους. Σε αυτή την άποψη εναντιώθηκε ο ψυχολόγος Τζερόμ Μπρούνερ, ο οποίος πέθανε στις 5 Ιουνίου 2016, σε ηλικία 100 ετών. Ο τυφλός ψυχολόγος Ο Μπρούνερ σε νεαρή ηλικία Ο Τζερόμ Μπρούνερ γεννήθηκε τυφλός. Σε ηλικία δύο ετών ο καταρράκτης στα μάτια αντιμετωπίστηκε με χειρουργική επέμβαση και η όραση του επέστρεψε, αν και για όλη του τη ζωή χρειαζόταν να φοράει μεγάλα γυαλιά με χοντρούς φακούς. Μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη, όπου εγκαταστάθηκαν οι γονείς του, όταν μετανάστευσαν από την Πολωνία. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Τζερόμ ήταν 12 χρονών, αλλά άφησε στην οικογένεια μια μεγάλη περιουσία. Το 1937 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Duke, όπου σπούδασε ψυχολογία και συνέχισε τις σπουδές του στο Χάρβαρντ. Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έχοντας αποκτήσει το διδακτορικό του στην ψυχολογία, κατατάχτηκε στις μυστικές υπηρεσίες, όπου ασχολήθηκε κυρίως με την προπαγάνδα που ανέπτυξαν οι αντίπαλοι. Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στην επιστημονική έρευνα στο Χάρβαρντ, όπου άρχισε να αναπτύσσει τις θεωρίες που θα άλλαζαν για πάντα την επιστήμη της ψυχολογίας. Ο άνθρωπος ως υποκείμενο . Το πείραμα με το νόμισμα Ο Μπρούνερ εναντιώθηκε στην άποψη που ήθελε τον άνθρωπο να αντιδρά μηχανικά σε διάφορα ερεθίσματα. Θεωρούσε ότι η ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά επηρεάζεται από δεκάδες υποκειμενικούς παράγοντες, από την οικογένειά του, τον τρόπο που μεγάλωσε, την οικονομική του κατάσταση, ακόμα και το κλίμα. Το πείραμα που χρησιμοποίησε για να αποδείξει τη θεωρία του ήταν το εξής. Συγκέντρωσε παιδιά από πλούσιες οικογένειες και παιδιά από φτωχές οικογένειες. Στο κάθε ένα, έδωσε ένα νόμισμα. Παρατήρησε ότι τα παιδιά από τις φτωχές οικογένειες, νόμιζαν ότι το νόμισμα ήταν πιο βαρύ και πιο μεγάλο απ’ ότι ήταν στην πραγματικότητα. Αντιθέτως, τα παιδιά από τις πλούσιες οικογένειες δεν ενδιαφέρθηκαν πολύ για το νόμισμα. Με βάσει το πείραμα, ο Μπρούνερ κατέληξε ότι οι προσωπικές εμπειρίες του κάθε παιδιού επηρέασε την αντίληψη του ως προς ένα φυσικό αντικείμενο, δημιουργώντας την εντύπωση ότι ήταν πιο σπουδαίο απ’ ότι ήταν πραγματικά. Τζερόμ Μπρούνερ Οι μελέτες του Μπρούνερ είχαν ως επίκεντρο το ανθρώπινο μυαλό και τις γνωστικές του λειτουργίες, δηλαδή τον τρόπου που μαθαίνουμε, συγκρατούμε γνώσεις και τις επεξεργαζόμαστε. Όλες αυτές οι λειτουργίες βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε υποκειμενικές εμπειρίες και συναισθήματα. Ανάλογα με τα ενδιαφέροντα, τις πρότερες γνώσεις και τα συναισθήματά μας, δίνουμε βάση σε διαφορετικά στοιχεία, γι’ αυτό και δύο άνθρωποι δεν διηγηθούν ποτέ την ίδια ιστορία με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Η διήγηση μάλιστα, ήταν ένα από τα στοιχεία που ανέπτυξε εκτενώς στις έρευνές του, θεωρώντας ότι ήταν ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να εξερευνήσει κανείς την ανθρώπινη σκέψη. Άλλος τομέας που τον απασχόλησε ήταν η μόρφωση και η εκπαίδευση των παιδιών. «Ξεκινάμε με την υπόθεση ότι οποιοδήποτε μάθημα μπορεί να διδαχτεί αποτελεσματικά σε οποιοδήποτε παιδί, σε κάθε στάδιο της εξέλιξής τους», έγραφε στο βιβλίο του, «Η διαδικασία της εκπαίδευσης». Δεν πίστευε ότι υπήρχε παιδί «που δεν έπαιρνε τα γράμματα», αλλά μόνο λάθος μέθοδοι εκπαίδευσης. Οι μελέτες του ήρθαν την κατάλληλη στιγμή, καθώς συνέπεσαν χρονικά με την εκτόξευση του δορυφόρου Σπούτνικ απ’ του Σοβιετικούς το 1957. Ήταν η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου και οι δύο υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση ανταγωνίζονταν σε κάθε τομέα. Με την εκτόξευση του Σπούτνικ, οι Αμερικάνοι είχαν μείνει πίσω στον «αγώνα για την κατάκτηση του διαστήματος» και ανησυχούσαν ότι το εκπαιδευτικό τους σύστημα υστερούσε σε σχέση με τους Σοβιετικούς. Τζερόμ Μπρούνερ. Η διδακτορική του διατριβή ήταν η προπαγάνδα μέσω του ραδιοφώνου στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Μπρούνερ υποστήριζε ότι όσο το μάθημα ήταν αποκλειστικά «καθιστικό», απαιτώντας μόνο την παθητική συνεργασία των μαθητών, τότε τα παιδιά θα συνέχιζαν να είναι ζωηρά, υπερκινητικά και ανυπάκουα, γιατί δεν είχαν πού να διοχετεύσουν την ενέργειά τους. Ανέπτυξαν ένα «σπειροειδές» εκπαιδευτικό σύστημα, στο οποίο μελετούνταν τα ίδια μαθήματα κάθε χρονιά, αλλά με σταδιακή πρόσθεση καινούριων στοιχείων. Έτσι οι μαθητές, απ’ τη στιγμή που είχαν ήδη μία γνωστική βάση σχετικά με τα συγκεκριμένα θέματα, μπορούσαν πολύ πιο εύκολα να αφομοιώσουν και να αποθηκεύσουν τις καινούριες γνώσεις, στην υπάρχουσα «βάση δεδομένων». Ο Τζερόμ Μπρούνερ πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 5 Ιουνίου 2016. Ήταν 100 χρονών. Ο θάνατός του μάλλον οφειλόταν σε ανεύρυσμα αορτής, αλλά οι ακριβείς αιτίες δεν έχουν γίνει γνωστές..

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Font Resize